دريـــای بـــی ســـاحـــل

خداحافظ دریـــایـــی هـــا

shoreless-sea — Sun, 20 Jul 2008 19:17:18 GMT

10 مهرماه 86 روز تولد خودم و وبلاگم نوشتم که تا مرگ ِ دلم

؛...دریـــای بـــی ســـاحـــل...؛

زنده ست...!

امروز اومدم بنویسم که:

؛...همه جا اشکم سرازیره و دل از زندگی سیره و

انگار این روزا دل داره می میره و میره پی کارش...؛

پس:

؛...دریـــای بـــی ســـاحـــل...؛

هم میره پی کارش...!

؛...نیستش...؛ نمی دونم کجاست...؟ چه می کنه...؟

؛...ولی می دونم که ندارمش...؛

هیچ وقت نخواستم که تورو با چشمات به یاد بیارم...؛

نمی خواستم که تورو تو گم ترین آرزوهام ببینم...؛

نمی خواستم که بی تو به دیوارا بگم هنوزم دوسِت دارم...؛

آخه تو هول و ولای ِ پریشونیا تورو نداشتم...؛

ای بی مروّت...!

دیگه دلی می مونه که جور ِ دل ِ کبوتر بتپه...؟

که با شما از جور ِ زندگیش بگه...؟

بگه که:

هنـــوز زنده ست...؟!!!

اگه صدا، صدای ِ منه؛ نفس، اگه نفس ِ تو؛

بذار که اون خوش غیرتاش بدونن؛

که دل؛ دل ِ مریم؛ دیگه دل نیست...؛

دیگه دل نمیشه...؛

...نه دیگه...

این واسه ما دل نمیشه...!

دریا دل

shoreless-sea — Tue, 10 Jun 2008 16:49:18 GMT

دور از تو هر شب تا سحر ، گريان چو شمع ِ محفلم

تا خود چه باشد حاصلي ، از گريه ي بي حاصلم

چون سايه دور از روي ِ تو ، افتاده ام در كوي ِ تو

چشم ِ اميدم سوي ِ تو ، واي از اميد ِ باطلم

از بَس كه با جان و دلم ، اي جان و دل آميختي

چون نكهت از آغوش ِ گُل ، بوي ِ تو خيزد از گِلم

لبريز ِ اشكم جام كو ؟ آن آب ِ آتش فام كو ؟

وان مايه ي آرام كو ؟ تا چاره سازد مشكلم

در كار ِ عشقم يار ِ دل ، آگاهم از اسرار ِ دل

غافل نيم از كار ِ دل ، وز كار ِ دنيا غافلم

در عشق و مستي داده ام ، بود و نبود ِ خويشتن

اي ساقي ِ مستان بگو ، ديوانه ام يا عاقلم ؟

چون اشك مي لرزد دلم ، از موج ِ گيسويي رهي

يا آن كه در طوفان ِ غم ، دريا دلم ، دريا دلم

... وقـتـــی تـــو بـا مـنـــی

shoreless-sea — Fri, 09 May 2008 14:12:18 GMT

وقـتـــی تـــو نـیـسـتـــی ،

خـورشـیـــد ِ تـابـنـــاک ،

شـایـــد دگـر درخـشـــش ِ خـــود را ،

و کـهـکـشـــان ِ پـیـــر گـردش ِ خـــود را ،

از یـــاد مـی بـــرد ...

و هـر گـیـــاه ،

از رویـــش ِ نـبـاتـــی ِ خـــود ،

بـیـگـانـــه مـی شـــود ...

و آن پـرنـــده ای ،

کـز شـاخـه ی انـار پـریـــده ،

پـــرواز را ،

هـر چـنـــد پـر گـشـــوده ،

فـرامـــوش مـی کـنـــد ...

آن بـــرگ ِ زرد ِ بـیـــد کـه بـا بـــاد ،

تـا سـطـــح ِ رود قـصـــد ِ سـفـــر داشـــت ،

قـانـــون ِ جـذب و جـاذبـــه را در بـسـیـــط ِ خـــاک ،

مـخـــدوش مـی کـنـــد ...

آن گـــاه ،

نـیـــروی ِ بـس شـگـــرف ،

مـبـهـــم ،

نـامـرئـــی ،

نـــور ِ حـیـــات را ،

در هـر چـه هـســـت و نـیـســـت ،

خـامـــوش مـی کـنـــد ...

وقـتـــی تـــو بـا مـنـــی ،

گـویـــی وجـــود ِ مـــن ،

سُـکـــرآفـریـــن نـگـــاه ِ تـــو را نـــوش مـی کـنـــد ...

! یاد بگیرم نپرسم چرا

shoreless-sea — Sat, 12 Apr 2008 20:28:18 GMT

روزها گذشت و گنجشک با خدا هیچ نگفت ؛

فرشتگان سراغش را از خدا می گرفتند و خدا هر بار این گونه می گفت :

" می آید ، من تنها گوشی هستم که غصه هایش را می شنود

و یگانه قلبی ام که دردهایش را در خود نگه می دارد "

و سر انجام گنجشک روی شاخه ای از درخت ِ دنیا نشست ؛

فرشتگان چشم به لب هایش دوختند ؛

گنجشک هیچ نگفت ...

و خدا لب به سخن گشود :

" با من بگو از آن چه که سنگینی ِ سینه ی توست ! "

گنجشک گفت :

" لانه ی کوچکی داشتم ، آرامگاه ِ خستگی هایم بود و سر پناه ِ بی کسی ام ؛

تو همان را هم از من گرفتی ؛

این توفان ِ بی موقع چه بود ؟

چه می خواستی از لانه ی محقرم ؟ کجای ِ دنیا را گرفته بود ؟ "

و سنگینی ِ بغضی راه بر کلامش بست ؛

سکوتی در عرش طنین انداز شد ؛

فرشتگان همه سر به زیر انداختند ؛

خدا گفت :

" ماری در راه لانه ات بود ، خواب بودی ؛

باد را گفتم تا لانه ات را واژگون کند ، آن گاه تو از کمین مار پر گشودی "

گنجشک خیره در خدایی ِ خدا مانده بود ...

خدا گفت :

" و چه بسیار بلاها که به واسطه ی محبتم از تو دور کردم

و تو ندانسته به دشمنی ام برخاستی ... "

اشک در دیدگان ِ گنجشک نشسته بود ؛

ناگاه چیزی در درونش فرو ریخت ؛

های ِ های ِ گریه هایش ملکوت ِ خدا را پر کرد ...

برگرفته از وبلاگ دوست خوبم آقاي دكتر...

گرگ بیابون(۲)

سال نو مبارک

shoreless-sea — Sun, 16 Mar 2008 09:26:18 GMT

سین ِ اول سلام ؛

سلام به بهار و باران و یاران ؛ سلام به پاکی ِ چشمه ساران ؛

سین ِ دوم سحر ؛

سحر که مرغ می خواند ؛ سحر که آوازش را سپیدار ِ بلند می داند ؛

سین ِ سوم سادگی ؛

ساده باشیم مثل ِ بنفشه ی کنار ِ جوی ؛ با پاکی همکاسه باشیم ؛

سین ِ چهارم سرود ؛

سرود ِ شقایق و شعر و شور ؛ سرود ِ پرواز به دور ؛

سین ِ پنجم سپید ؛

دستمان سپید ، قلبمان سپید ؛ مثل پرنده ای که به آسمان پرید ؛

سین ِ ششم سفر ؛

سفر با پر ِ سیمرغ در صبح ِ روشن ؛ به سرزمین ِ آب و گل ِ نسترن ؛

سین ِ هفتم سلام ؛

دوباره سلام ، سلام به صبح و سپیده و سحر ؛ سلام به بهار و سلام به سال ِ نو ؛

سلام به دوستای خوب و مهربونم ؛

پیشاپیش فرا رسیدن بهار و سال نو رو بهتون تبریک میگم و آرزوی بهترینها رو براتون دارم ...

به امید دیدار ...

پ.ن: اواخر فروردین بر می گردم ‍.

! یک لحظه زندگی

shoreless-sea — Sat, 08 Mar 2008 15:50:52 GMT

با درودی به خانه می آیی و

با بدرودی خانه را ترک می گویی

ای سازنده !

لحظه ی عمر ِ من

به جز فاصله ی میان این درود و بدرود نیست

این آن لحظه ی واقعی ست

که لحظه ی دیگر را انتظار می کشد

نوسانی در لنگر ساعت است

که لنگر را با نوسانی دیگر به کار می کشد

گامی است پیش از گامی دیگر

که جاده را بیدار می کند

تداومی است که زمان مرا می سازد

لحظه هایی است که عمر مرا سرشار می کند ...

غریق ِ تنها

shoreless-sea — Sun, 10 Feb 2008 14:02:53 GMT

من غریقی تنهایم

در دریایی پر تلاطم

پایین رفتنم را بنگر

چه آرام و بی صداست

گویی من همان نبودم

که لحظه ای پیش

مست از عشق و سرشار از احساس

در ساحل ِ این دریا

این عشق را در آغوش داشتم

پایین رفتنم را بنگر

من آنم که طراوتش را از بهار

و شادی اش را از گل سرخ

وام گرفته بود

اکنون ،

آن بهار ، خزان است

و گل سرخ ، پرپر و مرده

حالا می فهمم که من آن نیستم

من همین غریق تنهایم ... !

تردید

shoreless-sea — Tue, 08 Jan 2008 14:00:18 GMT

او را به رؤیای ِ بخارآلود و گنگِ شامگاهی دور ، گویا دیده بودم من ...

لالایی ِ گرم ِ خطوط ِ پیکرش ، در نعره های ِ دوردست و سرد ِ مه ، گم بود

لبخند ِ بی رنگش به موجی خسته می مانست ؛

در هذیان ِ شیرینش ، ز دردی گنگ می زد گوئیا لبخند ...

هر ذره چشمی شد وجودم تا نگاهش کردم ،

از اعماق ِ نومیدی صدایش کردم :

" ای پیدای ِ دور از چشم ! ... "

" دیری است تا من می چشم رنجاب ِ تلخ ِ انتظارت را ...

رؤیای ِ عشقت را ، در این گودال ِ تاریک ، آفتاب ِ واقعیت کن !‌ "

و آندم که چشمانش ، در آن خاموش ، بر چشمان ِ من لغزید ...

در قعر ِ تردید ، این چنین با خویشتن گفتم :

" آیا نگاهش پاسخ ِ پر آفتاب ِ خواهش ِ تاریک ِ قلب ِ یأسبارم نیست ؟

آیا نگاه ِ او همان موسیقی ِ گرمی که من احساس ِ آن را در هزاران خواهش ِ پر درد دارم ، نیست ؟

نه ... !

من نقش ِ خام ِ آرزوهای ِ نهان را در نگاهم می دهم تصویر ! "

آن گاه نومید ، از فروتر جای ِ قلب ِ یأسبار ِ خویش کردم بانگ باز از دور :

" ای پیدای ِ دور از چشم ! ... "

او ، لب ز لب بگشود و چیزی گفت پاسخ را ...

اما صدایش با صدای ِ عشق های ِ دور از کف رفته می مانست ...

لالایی ِ گرم ِ خطوط ِ پیکرش ، از تار و پود ِ محو ِ مه پوشید پیراهن ...

گویا به رؤیای ِ بخارآلود و گنگ ِ شامگاهی دور او را دیده بودم من ...

انتظار

shoreless-sea — Tue, 11 Dec 2007 03:39:18 GMT

از دریچه ...

با دل ِ خسته ،

لب ِ بسته ،

نگاه ِ سرد ...

می کنم از چشم ِ خواب آلوده ی ِ‌ خود ...

صبحدم ،

بیرون ،

نگاهی :

در مه آلوده هوای ِ خیس ِ غم آور ،

پاره پاره رشته های ِ نقره در تسبیح ِ گوهر ...

در اجاق ِ باد ، آن افسرده دل آذر ،

کاندک اندک برگ های ِ بیشه های ِ سبز را بی شعله می سوزد ...

من در اینجا مانده ام خاموش ،

بر جا ایستاده ،

سرد ...

وز دو چشم ِ خسته اشک ِ یأس می ریزم به دامان :

جاده خالی ،

زیر ِ باران ...... !

... بیـــا

shoreless-sea — Tue, 13 Nov 2007 12:43:18 GMT

محبوب ِ من بیا ،

تا اشتیاق ِ بانگ ِ تـو در جان ِِ خسته ام ،

شور و نشاط ِ عشق بر انگیزد

...

من غرق ِ مستی ام

از تابش ِ وجود ِ تـو در جام ِ جان چنین ،

سرشار ِ هستی ام

...

من بازتاب ِ صولت ِ زیبایی ِ تـوام

آیینه ی شکوه ِ دلارایی ِ تـوام