دور از تو هر شب تا سحر ، گريان چو شمع ِ محفلم

تا خود چه باشد حاصلي ، از گريه ي بي حاصلم

چون سايه دور از روي ِ تو ، افتاده ام در كوي ِ تو

چشم ِ اميدم سوي ِ تو ، واي از اميد ِ باطلم

از بَس كه با جان و دلم ، اي جان و دل آميختي

چون نكهت از آغوش ِ گُل ، بوي ِ تو خيزد از گِلم

لبريز ِ اشكم جام كو ؟ آن آب ِ آتش فام كو ؟

وان مايه ي آرام كو ؟ تا چاره سازد مشكلم

در كار ِ عشقم يار ِ دل ، آگاهم از اسرار ِ دل

غافل نيم از كار ِ دل ، وز كار ِ دنيا غافلم

در عشق و مستي داده ام ، بود و نبود ِ خويشتن

اي ساقي ِ مستان بگو ، ديوانه ام يا عاقلم ؟

چون اشك مي لرزد دلم ، از موج ِ گيسويي رهي

يا آن كه در طوفان ِ غم ، دريا دلم ، دريا دلم