وقـتـــی تـــو نـیـسـتـــی ،
خـورشـیـــد ِ تـابـنـــاک ،
شـایـــد دگـر درخـشـــش ِ خـــود را ،
و کـهـکـشـــان ِ پـیـــر گـردش ِ خـــود را ،
از یـــاد مـی بـــرد ...
و هـر گـیـــاه ،
از رویـــش ِ نـبـاتـــی ِ خـــود ،
بـیـگـانـــه مـی شـــود ...
و آن پـرنـــده ای ،
کـز شـاخـه ی انـار پـریـــده ،
پـــرواز را ،
هـر چـنـــد پـر گـشـــوده ،
فـرامـــوش مـی کـنـــد ...
آن بـــرگ ِ زرد ِ بـیـــد کـه بـا بـــاد ،
تـا سـطـــح ِ رود قـصـــد ِ سـفـــر داشـــت ،
قـانـــون ِ جـذب و جـاذبـــه را در بـسـیـــط ِ خـــاک ،
مـخـــدوش مـی کـنـــد ...
آن گـــاه ،
نـیـــروی ِ بـس شـگـــرف ،
مـبـهـــم ،
نـامـرئـــی ،
نـــور ِ حـیـــات را ،
در هـر چـه هـســـت و نـیـســـت ،
خـامـــوش مـی کـنـــد ...
وقـتـــی تـــو بـا مـنـــی ،
گـویـــی وجـــود ِ مـــن ،
سُـکـــرآفـریـــن نـگـــاه ِ تـــو را نـــوش مـی کـنـــد ...


