من غریقی تنهایم

در دریایی پر تلاطم

پایین رفتنم را بنگر

چه آرام و بی صداست

گویی من همان نبودم

که لحظه ای پیش

مست از عشق و سرشار از احساس

در ساحل ِ این دریا

این عشق را در آغوش داشتم

پایین رفتنم را بنگر

من آنم که طراوتش را از بهار

و شادی اش را از گل سرخ

وام گرفته بود

اکنون ،

آن بهار ، خزان است

و گل سرخ ، پرپر و مرده

حالا می فهمم که من آن نیستم

من همین غریق تنهایم ... !