او را به رؤیای ِ بخارآلود و گنگِ شامگاهی دور ، گویا دیده بودم من ...

لالایی ِ گرم ِ خطوط ِ پیکرش ، در نعره های ِ دوردست و سرد ِ مه ، گم بود

لبخند ِ بی رنگش به موجی خسته می مانست ؛

در هذیان ِ شیرینش ، ز دردی گنگ می زد گوئیا لبخند ...

هر ذره چشمی شد وجودم تا نگاهش کردم ،

از اعماق ِ نومیدی صدایش کردم :

" ای پیدای ِ دور از چشم ! ... "

" دیری است تا من می چشم رنجاب ِ تلخ ِ انتظارت را ...

رؤیای ِ عشقت را ، در این گودال ِ تاریک ، آفتاب ِ واقعیت کن !‌ "

و آندم که چشمانش ، در آن خاموش ، بر چشمان ِ من لغزید ...

در قعر ِ تردید ، این چنین با خویشتن گفتم :

" آیا نگاهش پاسخ ِ پر آفتاب ِ خواهش ِ تاریک ِ قلب ِ یأسبارم نیست ؟

آیا نگاه ِ او همان موسیقی ِ گرمی که من احساس ِ آن را در هزاران خواهش ِ پر درد دارم ، نیست ؟

نه ... !

من نقش ِ خام ِ آرزوهای ِ نهان را در نگاهم می دهم تصویر ! "

آن گاه نومید ، از فروتر جای ِ قلب ِ یأسبار ِ خویش کردم بانگ باز از دور :

" ای پیدای ِ دور از چشم ! ... "

او ، لب ز لب بگشود و چیزی گفت پاسخ را ...

اما صدایش با صدای ِ عشق های ِ دور از کف رفته می مانست ...

لالایی ِ گرم ِ خطوط ِ پیکرش ، از تار و پود ِ محو ِ مه پوشید پیراهن ...

گویا به رؤیای ِ بخارآلود و گنگ ِ شامگاهی دور او را دیده بودم من ...