سرود هستی خوانم در بر ِ حور و ملک

در آسمانها غوغا فکنم

سبو بریزم ، ساغر شکنم

امشب یک سر شوق و شورم

از این عالم گویــی دورم

با ماه و پروین سخنی گویم

وز روی ِ مه ِ خود اثری جویم

جان یابم زین شبها

ماه و زهره را به طرب آرم

از خود بی خبرم

ز شعف دارم نغمه ای بر لبها

...... مشهد