دردهای من ، جامه نیستند تا ز تن در آورم ...

چامه و چکامه نیستند ، تا به رشته ی سخن در آورم ...

نعره نیستند ، تا ز نای ِ جان بر آورم ...

دردهای من نگفتنی ، درد های من نگفتنی ست ...

دردهای من ، گر چه مثل ِ دردهای مردم ِ زمانه نیست ،

درد ِ مردم ِ زمانه است ...

مردمی که کفشهایشان درد می کند ...

مردمی که چین ِ پوستینشان

مردمی که رنگ ِ روی ِ آستینشان

مردمی که نامهایشان

جلوه ی ِ کهنه ی ِ شناسنامه هایشان

درد می کند ...

من ولی تمام ِ استخوان ِ بودنم ...

لحظه های ِ ساده ی ِ سرودنم ...

درد می کند ...