ای بر سر بالینم افسانه سرا دریا

افسانه ی عمری تو ، باری به سرآ دریا

ای اشک ِ شبانگاهت آیینه ی صد اندوه

ای ناله ی شبگیرت آهنگ ِ عزا دریا

با کوکبه ی خورشید در پای تو می میرم

بردار به بالینم دستی به دعا دریا

امواج ِ تو نعشم را افکنده در این ساحل

دریاب مرا دریا ، دریاب مرا دریا

زان گمشدگان آخر با من سخنی سر کن

تا همچو شفق بارم خون از مژه ها دریا

چون من همه آشوبی در فتنه ی این طوفان

ای هستی ما یکسر آشوب و بلا دریا

با زمزمه ی باران در پیش ِ تو می گریم

چون چنگ ِ هزار آوا پر شور و نوا دریا

تنهایی و تاریکی آغاز کدورت هاست

خوش ، وقت سحر خیزان وان صبح و صفا دریا

بردار و ببر دریا ، این پیکر بی جان را

در سینه ی گردابی بسپار و بیا دریا !

تو مادر بی خوابی ، من کودک ِ بی آرام

لالایی خود سر کن از بهر خدا ، دریا

دور از خس و خاکم کن ، موجی زن و پاکم کن

وین قصه مگو با کس ، کی بود و کجا دریا

ولی ياران نمی دانند که من دريایی از دردم

به ظاهر گرچه می خندم

ولی اندر سکوتی تلخ می گريم