من اون آفتابگردون ِ شاد و عاشق نیستم که به هر سازی که عشقش می زنه ، می رقصه !

من فقط یه مریمم که دست ِ روزگار زده ریشه هاشو خشکونده و پژمرده ش کرده !!!

مریم اونقدر غم و غصه هاش زیاد ِ که نمی تونه اون جوری که دلش می خواد و دوست داره زندگی کنه و عشق بورزه !

مریم دوست نداره غصه هاش کسی رو ناراحت کنه !

مریم همیشه با اینکه دلش دریای ِ درد ِ ولی می خنده !

مریم یه نقاب داره که عکس ِ یه دختر ِ شاد و سرحال و همیشه خندونه !

مریم این نقاب رو اصلا دوست نداره !

مریم دلش می خواد خود ِ واقعیشو به همه نشون بده !

مریم دیگه خسته شده از یه عمر بازی کردن نقش یه دختر ِ شاد ، در حالی که دلش پر از حسرت ِ گذشته ست و غم آینده !

مریم کمتر دلش واسه گذشته ش می سوزه ، ولی بیشتر از آینده ش می ترسه !

 سرنوشت ، ننوشت ... گر نوشت ، بد نوشت ...

اما دریغ و صد درد که سرنوشت را نمی توان از سر نوشت ...

و من با بطالت ِ زندگی ام بیعتی جاودانه کردم !!!

سلام دوستای مهربون ِ وبلاگ نویسم

 مدت ِ نسبتا طولانی از آخرین باری که بهتون سر زده بودم ، می گذره ؛

 این تأخیر بی دلیل نبوده ،

 یه سری تغییر و تحول ِ روحی و روانی داشتم که اصلا بهم اجازه ی نوشتن نمی داد ،

 حال و حوصله ی هیچ کاری رو نداشتم به جز فکر کردن ؛

 فکر کردم ، استدلال کردم ، تصمیم گرفتم تا اینکه به نتایج ِ دلخواهم رسیدم ؛

 شاید بعضی از دوستان فکر کرده باشن که من از نوشتن خسته شدم

یا اینکه می خوام در ِ وبلاگ رو تخته کنم

که باید به عرضِشون برسونم که من این وبلاگ رو هم زمان با روز ِ تولدم ساختم

و فقط مرگم یا حتی مرگ ِ دلم می تونه اونو تعطیل کنه ؛

 البته اگه بلاگفا نامردی نکنه و یه روز وبلاگم رو از لیست ِ کاربراش حذف نکنه !

 همه ی تلاشم رو برای حفظش به کار می گیرم ،

 چون فقط اینجاست که می تونم حرف ِ دلم رو به راحتی بنویسم

و از نظرات ِ شما دوستای ِ خوبم استفاده کنم ؛

 ولی از این به بعد ، سبک ِ نوشته هام تغییر می کنه

و دیگه با قصد و نیّت ِ قبلی آپ نمی کنم ،

 یعنی هر وقت مغزم اراده کرد و خودکارم بر روی کاغذ لغزید ،

 آن وقت شما انعکاسش را در آینه ی ِ وبلاگ خواهید دید ؛

 امکان دارد هفت روز ِ هفته آپ کنم ، حتی اگر شده یک جمله ،

 امکان هم دارد یک ماه بگذرد ولی شما هیچ مطلب ِ تازه ای در وبلاگ نبینید ؛

 به خاطر ِ این موضوع دیگر من آپ شدن ِ وبلاگ را خبر نمی دهم چون هر روز

نمی توانم این کار را انجام بدهم ؛

 قابل ِ توجه ِ هانیه جون و چند نفر دیگه از دوستان که همیشه از اینکه چرا بهشون خبر نمیدم

 گله می کنن ؛ اگه دیدین نوشته هام ارزش ِ خوندن داره ،

 بهم سر بزنین و نظرات ِ قشنگ و راه گشاتونو برام بنویسید ؛

 اگه دقت کرده باشین همین رسم ِ خبر دادن ِ آپدیت مخاطب رو در یک نوع اجبار

برای سر زدن و کامنت گذاشتن قرار میده که آدم رو وادار می کنه

 به نوشتن ِ کامنت های تکراری و تعریف و تمجید های غیر ِ واقعی ؛

 البته این نظر ِ منه ؛ نه بیشتر ؛

 من تا قبل از ساختن ِ این وبلاگ تجربه ی وبلاگ نویسی نداشتم ،

 کلا با فضای وبلاگ و وبلاگ نویسی بیگانه بودم ،

 به خاطر ِ این بی تجربگی بوده که کارهایی در سطح ِ وبلاگ و نحوه ی ِ جذب ِ مخاطب

 انجام دادم که حالا متوجه شدم کاملا مردود و زودگذر بوده و هستند ؛

 نوشته های ِ یک وبلاگ خود باید آنقدر برای خواننده جذاب باشند

که نا خودآگاه او را به وبلاگ بکشاند نه اینکه حتما مخاطب را مجبور کنیم

 که علی رغم ِ همه ی ملاحظات و بی توجه به وقتی که او به وبلاگ گردی اختصاص داده ،

 نوشته های ِ ما را بخواند و حتما کامنت هم بگذارد ؛

 همین جا از همه ی ِ دوستان ِ خوبم که همیشه بهم لطف داشتند و البته دارند ،

 تشکر می کنم ، امیدوارم بتونم این مدت ِ عدم ِ حضورم تو وبلاگهاتون رو جبران کنم ؛