من و ماه ... من و تنهایی

و من ِ سرگردان و بی کس ... بی يار ...

زير آسمانی بی نهايت و کويری تا هميشه ... ايستاده بودم

و هنوز تو را نداشتم و

هنوز لذت با تو بودن را در رگهايم نچشيده بودم

من تنها ... قلبم تنها ... بی يار و اندوهگين 

 چه تلخ است اين بی کسی ها !!!

آخر کسی نيست در اين کوير تف زده

قطره ای شبنم ارزانی کند ؟ !!!

هنوز تو را نمی شناختم ...

اما تو بودی ... تو هميشه بودی ...

همه جا ... و همه وقت

اما من پرتو روشن تو را نمی ديدم

و نوای آسمانی ات را نمی شنيدم

هنوز اطاقک قلبم خالی و متروک بود

قلبم از درد بی کسی فرياد می کشيد

ناگهان در اوج ِ نا اميدی ...

زمزمه ای آسمانی مرا به خود آورد :

با گامهای خسته تر از هميشه به راه افتادم

به سوی آن نوای سحر انگيز که مرا می خواند

حالا تو را پيدا کرده بودم و تو در زوايای ِ تاريک ِ روحم ...

چراغ های اميد بر می افروختی

اينک قلبم به اندازه ی تمام کهکشانها نورانی شده بود

چشم باز کردم ... شب رفته بود ...

و تو " خدای من " در کنارم بودی