تو را صدا کردم

تو عطر بودی و نور

تو نور بودی و عطر ِ گریز رنگ ِ خیال

دورن ِ دیده ی ِ من ابر بود و باران بود

صدای سوت ِ تِرن

صوت ِ سوکواران بود

ز پشت ِ پرده ی ِ باران

تو را نمی دیدم

تو را ، که می رفتی

مرا نمی دیدی

مرا ، که می ماندم

میان ماندن و رفتن

حصار ِ فاصله فرسنگهای ِ سنگی بود

غروب ِ غمزدگی سایه های دلتنگی

دیدگان ِ تو در قاب ِ اندوه ، سرد و خاموش خفته بودند

زودتر از تو ناگفته ها را ، با زبان ِ نِگه گفته بودند

از من و هر چه در من نهان بود

می رمیدی ، می رهیدی

یادم آمد که روزی در این راه ، ناشکیبا مرا در پی خویش

می کشیدی ، می کشیدی

آخرین بار ، آخرین بار

آخرین لحظه ی تلخ ِ دیدار ، سر به سر پوچ دیدم جهان را

باد نالید و من گوش کردم ، خش خش برگهای خزان را

باز خواندی ، باز راندی

باز بر تخت عاجم نشاندی ، باز در کام ِ مــوجــم کشاندی

گر چه در پرنیان ِ غمی شوم ، سالها در دلم زیستی تو

آه ، هرگز ندانستم از عشق

چیستی تو ، چیستی تو

کیستی تو ...!

دخترک با دقت تمام داشت بزرگترین قلب ممکن را

با یک چوب روی ماسه ها ترسیم می کرد

شاید فکر می کرد که هر چه این قلب را بزرگتر

بعد از اینکه قلب ماسه ای اش کامل شد سعی کرد

با دستهایش گوشه هایش را صیقل دهد تا صاف ِ صاف بشود

شاید می خواست موقعی که دریا آن را با خودش می برد

از زاویه های مختلف به آن نگاه کرد

شاید می خواست اینطوری آن را خوب خوب بشناسد

به قلب ماسه ای اش لبخندی زد

و از روی شیطنت هم یک چشمک به قلب ماسه ای هدیه داد

دلش نیامد که یک تیر ماسه ای را

برای همین هم خیلی آرام چوبی را که در دستش بود

حالا دیگر کامل شده بود و فقط نیاز به مواظبت داشت

نشست پیش قلب ماسه ای و با دستش آن را نوازش کرد

برای اینکه باد قلبش را ندزدد با دستهایش یک دیوار شنی

دور قلبش درست کرد دلش می خواست

پیش قلب ماسه ای اش بماند ولی وقت رفتن بود

چند قدمی دور نشده بود که دوباره برگشت

و به قلب ماسه ای قول داد که زود برمی گردد

و بقیه راه را دوید

فردا صبح دخترک در راه برای قلب ماسه ای گلی چید

و رفت به دیدنش

وقتی به قلب ماسه ای رسید آرام همانجا نشست