ای ماه نقره ای همدم تنهايی هايم باش

 ستاره ها بی وفايند ...

سرم از گرمی رؤيا سنگين است

من به خود می گويم

 زندگی چيست

 به جز غرق شدن در لحظات

زندگی چيست

 به جزرفتن و گم کردن هر لحظه ...

من به خود می گويم

  آمدن چيست

 بجز رفتن ما ، عمر ما

زندگی چيست

 به جز خاطره ها که فراموش شود

 دير زمانی در ما ...

برای دور شدن از خاطره ها

دو ركعت گريستن بر يادها

واجب است

تو هم گريه كن

گريه تنها مرهم زخم بی شفای عشق است

دریغا که عشق ...

خوابی از خوابهای خاكستری است

ديگر هيچ رد پایی از احساس

بر تن جاده عشق

باقی نمانده است

به تفسير جدايی رسيده ايم

بی باور و خسته

از عشق رنجيده ايم

می گويند ،

هر كه از وادی عشق گذر كرد

از سنگ ناله شنيد

و از ستاره ،

هق هق گريه

گريه كن

من هم با تو

می گريم

ز ليلا می شنيدم يا علی گفت

به مجنون چون رسيدم يا علی گفت

نسيمی غنچه ای را باز می كرد

به گوش غنچه كم كم يا علی گفت

چمن با ريزش باران رحمت

دعا می كرد او هم يا علی گفت

يقين پروردگار آفرينش

به موجودات عالم يا علی گفت

دلا بايست هر دم يا علی گفت

نه هر دم بل دمادم يا علی گفت

به هر روز به هر شب يا علی گفت

به هر پيچ به هر خم يا علی گفت

دمی كه روح در آدم دميدند

ز جا بر خاست آدم يا علی گفت

علی در كعبه بر دوش پيمبر

قدم بنهاد و آن دم يا علی گفت

عصا در دست موسی اژدها گشت

كليم آنجا مسلم يا علی گفت

نمی شد زنده جان مرده هرگز

يقين عيسی بن مريم يا علی گفت

ز بطن حوت يونس گشت آزاد

ز بس در ظلمت يم يا علی گفت

به فرقش كی اثر می كرد شمشير

شنيدم ابن ملجم يا علی گفت

مگر خيبر ز جايش كنده ميشد؟

يقين آن دم علی هم يا علی گفت

گناهم را پوشاندی ، گمان بردم كه فراموش كرده‌ای !

داشتم می ‌رفتم ، افسار گسيخته ‌و ‌رها !

می ‌رفتم به ‌سمت جهنم ، پرشتاب و تيز !

جوری كه شيطان هم انگشت شگفتی به دهان برده بود !

اما ... تا ندای « ربنـا » آمد ، لرزيدم ، سفره‌ات را پهن ديدم

مولا ! هرچه هستم ، از آن ِ توام و تو،

 آن ِ خود را از سفره دور نمی كنی ، می ‌كنی ؟

من پری كوچک غمگينی را می شناسم

كه در اقيانوسی مسكن دارد و

دلش را در يک نی لبک چوبين می نوازد

آرام آرام ...

وقتی که خورشيد به پيش شب میرود و بر دامنه کوههای بلند 

سایه می افکند و کوچه از صدای

پای آخرین عابر تهی می شود ، با کوله باری

 از غم و درد می روم

غافل نيست

در قطره های خسته ی باران

چشمی نشسته به راهی

از انتظار تولد ، تا لحظه های توالی

آن زمان که دیگر بهانه ای جز سیاه کردن

 کاغذ های سفیدم نخواهم  داشت

و آن زمان که " که باور می کنم " تمام خاطراتم

 جز عبور یک رؤیا

 چیز دیگری نبوده است

چگونه می توان با دستانی نوشت

 که خود سالهاست برای نوشتن بهانه  ای ندارند ؟؟؟

با چشمانی گریست که سالهاست گریستن هیچ کس

 را به خاطر مرگ  گل سرخی ندیده اند ؟؟؟

چگونه می توان در قاموس بی گناهی از عشق سخن گفت

آن زمان که عشق جز پاکی معنایی ندارد

و چگونه می توان بود

آن زمان که دیگر بودن معنایی ندارد

در پس سالها و ثانیه ها

خاطره ی عبورم محو تر خواهد شد

و می دانم که که می روم

باید از پس همان پنجره های تاریک زندگی

 به بیرون قفس بیاندیشم

و دستان گرم بودن را در دستان سردم بفشارم

تا این بار هم عبور زندگی را در وجودم حس کنم

نمی دانم بعد از این با کدامین بهانه برایت بنویسم

چراغ ساحل آسودگی ها درافق پيداست 

دراين ساحل كه من افتاده ام خاموش

غمم دريا 

دلم تنهاست 

وجودم بسته درزنجيرخونين تعلق هاست

خروش موج با من می كند نجوا

كه هركس دل به دريا زد رهايی يافت 

مرا آن دل كه بردريا زنم نیست ! 

زپا اين بند خونين بركنم نيست ! 

ای آيه ی مكرر آرامش

می خواهمت هنوز

آری هنوز هم

دريای ِ آرزو در اين دل ِ شكسته ی ِ من موج می زند

راهـــی به دل بجــــو ...

آن سوی پنجره

نگاه ها سراب است و اقیانوس دست ها ،

پل های التماس و خواهش

آن گاه که

زیبایی شهاب ها

از شکستن قلب ستارگان است !

تو فردا می روی

اما

به هر جا می روی بی من

به هر جا آشیان کردی

سکوت سنگفرش یادها را یک زمان بشکن

و در امواج رؤیاهای رنگارنگ

به یاد آور

همیشه بغض تنهایی درون سینه می میرد

واز آه دل تنگـــم سراغ خنده می گیرد

من و یک خاطره احساس و یک دنیا پریشانی

و یک کوچه پر از دلتنگی باران

گذشته فصل آغازم

رسیدم من به یک پایان

نه می بخشم نه می خندم نه می خواهم نه می مانم

دگر از زندگی چیزی نمی خواهم

دلم افسون دنیا را برای لحظه ها بخشید

و قلبم سایه ای از اشک چشمم را به روی خاطراتش دید

پشیمانم از این راه پر از حسرت

ندامت سهم قلبم خسته و گریان

شکستن این همه بیهوده و باطل

و کوشیدن پی یک خاطر لرزان

دهم مهر ماه 

روز تولدم ... این موضوع خیلی برام جالبه

 همیشه روز تولدم بد جوری  دلم می گیره !

اصلا این حالت و دوست ندارم امسال که دیگه آخرشه ...

 سلام می كنم به همه ی اونايی كه ممكنه يه روز

 به وبلاگ من سر بزنن و خوشحالم كنن

^{پروردگارا}